همه میدانیم که از یک روز به بعد مسعود غیبش زد. چه بر سرش آمد؟
به قلم: تیم تحریریه شماره ۱۴ رایانش
[شخصیتها: +: مسعود | -: حسین | *: ستاره]
[موقعیت: ساعت ۲۲:۱۷، یکشنبه ۱۵ دی| لابی، کمی تاریک، کاملا خلوت، نسبتا سرد]
سه دانشجوی سالسومی در لابی با اضطراب و ترس یکدیگر را نگاه میکنند. هر از چند گاهی صدای کوبیده شدن و «باز کن! باز کن!» از آن سوی در سبزرنگ میآید؛ در قفل است. صدا در طبقات میپیچد.
- بابا این چه وضعیه آخه؟
+ خودت خوب میدونی چه وضعیه!
- بله، میدونم. اما خب میگی چی؟ یه بار! دو بار! صد بار که نمیشه.
* خب یه کاری بکنه یکی! زنگ بزنین به هد تیای!
صدای همهمهای از سمت آکواریوم شنیده میشود. سرها به سمت پنجره میچرخد، با نگرانی. صدای کوبیدن مشت به در آکواریوم در فضا پخش میشود. برای سه دانشجو از آن فاصله و از پشت شیشه چهرهها را مشخص نیست؛ اما اندامهای خم، افتاده و غیر معمول جمعیت شباهتی با دانشجویان قبراق همیشه ندارد.