به قلم: امیرحسین پویا
تا همین یکی دو ماه پیش بودند. دقیقش را بخواهید، ۱۸ دی. باز هم دقیقترش را بخواهید، نه این که اینجا باشند، چه بسا که فرسنگها فاصله داشتند؛ اما بودند. سرشار و زیبا؛ حتی اگر نبودند هم در خاطرات ما دیگر چنین حک شدهاند. با آن عکس عروسی که شاید نباید پخش میشد، اما شد. با عکسهای فارغالتحصیلی که الان پر از بغض فروخورده است. نه، در چهرههایی که در عکس هستند آن را نمیبینید، در چهرههایی که چند سال است با آن عکس فاصله گرفتهاند بگردید. نمیدانم هدف و آرزویشان چه بود، و نمیخواهم جزو کسانی باشم که میدانند و بار این دانستن را تحمل کنم.
گرچه شاید دانستن هم در حال من تفاوتی ایجاد نمیکرد.
«همه دار و ندار رو بردن، یه کویر مونده فقط و یه لب تشنه»