*پیشنهاد مطالعه!
به قلم: محمدمحسن نداف
همه ما با پرسشهایی از این دست درگیر بودهایم:«من میخواهم چه کاره شوم؟» «افق مطلوب من چه شرایطی دارد؟» «با رفتن چه مسیری، چه رشتهای و انتخاب چه شغلی به افق مطلوبم میرسم؟» «چه استعدادی دارم و در کدام مسیر میتوانم بهترین خودم باشم؟» حتما تا کنون ساعتها به این پرسشها فکر کردهاید و پای صحبت خیلیها نشستهاید. اما حالا میخواهم بگویم برای ۱۵ دقیقه هم به حرفهای کسی که مهندسی نرم افزارش را از همین دانشکده گرفته و در تصمیمی شبه دیوانهوار پشت پا به همۀ موقعیتهای خوب دنیای آیتی زده و به جامعهشناسی، رشتهای با معیارهای ظاهری امروزی بیفایده و بیآینده، رفتهاست گوش دهید.
یکی از بزرگترین موانعی که به ما اجازه نمیدهد آزادانه و اندیشمندانه به این پرسشها فکر کنیم این است که گمان میکنیم برای رسیدگی به این پرسش دیر شده است. اما آیا واقعا دیر شده است؟ آیا مسیری که در آن قرار گرفتهایم مسیر صحیحی است و در آینده به آن چه میخواهیم دست پیدا میکنیم؟ آیا این نقطهای که هم اکنون قرار داریم، خود تصمیم گرفتهایم که به این جا بیاییم و با شناخت کافی از خود و جهان خود این وضعیت را انتخاب کردهایم؟